Hoofdstuk 4 boek 'Werklozen in aktie', de geschiedenis van de Werklozen Belangen Vereniging Amsterdam

De verkiezingen van 1977 en de tactiek van de Belangen Verenigingen

Op 4 maart 1977 traden er in het kabinet den Uyl meningsver- schillen aan de dag over de te voeren grondpolitiek. De Partij van de Arbeid-ministers wilden dat de gemeenten bij onteige- ningen in principe niet meer dan de gebruikswaarde van de grond zouden hoeven te betalen. Hierdoor zou bij bestemmings- plannen en bouwplannen van de overheid speculatie met grond kunnen worden voorkomen. Het CDA wilde echter, dat de markt- waarde van het onroerend goed het uitgangspunt zou blijven. De actuele marktwaarde kon ook in die tijd al op korte termijn tot grote hoogten stijgen. Het konflikt leidde tot de val van het kabinet den Uyl. Hoewel deze regering een Keynesiaans beleid voerde, werden de eerste contouren van een straf bezui- nigingsbeleid al zichtbaar. Na introduktie van de een pro- centsnorm ging de overheid steeds meer over tot een beleid, waarbij werd getracht de economische groei te bevorderen door verlaging van loonkosten voor werkgevers, bezuinigingen op de publieke uitgaven en het stimuleren van investeringen door aan ondernemers kapitaal beschikbaar te stellen. Men veronderstel- de bij de rechtse partijen, de VVD voorop, dat volledige werkgelegenheid op deze manier vanzelf wel weer zou ontstaan. De aktieve werkgelegenheidspolitiek zou in de toekomst worden afgeschaft. Op 25 mei 1977 zouden er weer verkiezingen zijn. Tijdens de verkiezingsstrijd werd ook weer een aktiekrant werklozen uitgebracht.1 De krant konstateerde, dat naast de verkiezin- gen de dreigende sluiting van metaalbedrijven en de sanering van de nederlandse scheepsbouw in het nieuws waren. Dit bete- kende, dat in de verkiezingsstrijd de problematiek van de werkloosheid in feite centraal stond. In een aktiekrant werd het beleid van 4 jaar den Uyl ge‰valueerd, en men had grote kritiek. Het aantal werklozen zou volgens voorspellingen van het CPB stijgen tot 280.000. De krant was geschokt over dit cijfer, onwetend over wat de toekomst zou gaan brengen. En dan waren er nog de vele tienduizenden die met werktijdverkorting werden opgescheept en die via de WAO werden afgedankt. Tege- lijkertijd had de regering nieuwe plannen die een aantasting betekenden van de uitkeringen: verlaging van het dagloon waarop de uitkeringen waren gebaseerd, het invoeren van het niet-kostwinnersbegrip waarbij kinderen die bij hun ouders inwoonden geen 80% WW maar slechts 56% zouden krijgen, loskop- peling van lonen en uitkeringen, verlaging van de WAO-uitke- ring met 5% en ten slotte oprekking van het begrip passende arbeid. De aktiekrant konstateerde, dat bij de regering den Uyl alles moest wijken voor de winsten van de bedrijven en rendementsverbetering. "Lonen en uitkeringen, collectieve voorzieningen moesten worden opgeofferd aan de valse gedachte, dat meer winst leiden zou tot meer werk".2 Tegelijkertijd werden de bewapeningsuitgaven opgevoerd. Matiging van de lonen had wel tot meer winst van de grote concerns geleid, maar de werkloosheid bleef stijgen. In het jaar dat Philips een winst- stijging van 25% kon boeken, nam het personeelsbestand met meer dan 3000 arbeidsplaatsen af. De aktiekrant was duidelijk: "Als dit de balans is van 4 jaar regering den Uyl en van Agt, dan is ons antwoord: Niet nog eens vier jaar! Na de 25ste mei moet het anders kunnen". De aktiekrant konstateerde, dat een oplossing van de krisis die uitging van de belangen van werklozen onmogelijk zou zijn zolang het CDA in de regering zou zitten. Daarom zou volgens de krant de spil van de nieuw te vormen regering moeten be- staan uit de twee arbeiderspartijen, de PvdA en de CPN. "Dan moet het mogelijk zijn om perspectieven de openen voor het tot stand komen van een werkelijk andere regering. Een regering die maatregelen kan nemen om brede lagen van de werkende bevolking tegen de krisis te beschermen door de macht van de grote concerns in te perken". Samenwerking tussen de CPN en de Partij van de Arbeid zou zo'n regering mogelijk moeten maken. In de aktiekrant werden ook de resultaten van de akties van de werklozencomit‚'s nog eens herhaald. Er wordt gewezen op de grote demonstratie op 21 februari 1975. Verder werd nog eens gememoreerd, dat de werklozencomit‚'s een rol speelden bij ondersteuning van bezettingsakties bij bedrijven als Serios in Groningen, Corduwener in Limburg, en Dam Chips in de Haarlem- mermeer. De verschillende lokale WBV's voerden ook later aktie om ter plaatse werkgelegenheid te behouden vanuit het uitgangspunt, dat werklozen solidariteit moesten tonen met de werkenden. Zo voerde men in Alkmaar aktie tegen ontslagen bij de Hoogovens. Veel werknemers van dat bedrijf woonden in Alkmaar. In Leiden protesteerde de WBV tegen de sluiting van de Leidse Apparaten Fabriek door de eigenaar, de Koninklijke Gistfabriek. En de werklozen belangen vereniging Hoensbroek Brunssum voerde nog steeds aktie voor heropening van de mijnen.3 De verkiezingen De WBVA hield een verkiezingsmanifestatie in het Rothaanhuis op donderdag 12 mei 1977. Op de manifestatie waren de sprekers Bert Holvast, namens de WBV, M Gorter namens het WAO-comit‚ en Cor van Dijk namens het "Bureau Rechtsbijstand". Op de bijeen- komst werd herhaald wat ook al in de aktiekrant werklozen ter sprake kwam, nl dat een eventuele nieuwe regering zou moeten bestaan "uit krachten, die zich gezamenlijk willen opstellen". De opstelling van de WBVA op deze bijeenkomst lag dus geheel in de lijn die ook al in de aktiekrant werklozen werd ge- schetst.4 De verkiezingen verliepen voor de CPN echter desastreus. Zij verloor 5 zetels, terwijl de Partij van de Arbeid met den Uyl als lijsttrekker een grote overwinning boekte. Het was duide- lijk, dat de CPN als kleine partij, ondanks haar streven naar een progressieve regering tijdens de verkiezingen, geen rol zou spelen bij de kabinetsformatie. Na de verkiezingen ont- brandde in de CPN een machtsstrijd tussen Paul de Groot en anderen, die door de Groot werd verloren. De betekenis en functie van de WBV's heeft bij deze machtsstrijd een rol gespeeld. Deze machtsstrijd onttrok zich echter grotendeels aan de waarneming van CPN-ers, actief in de WBVA.5 Zeker was echter, dat binnen de CPN een groot meningsverschil bestond over de vormen, die de werklozenstrijd moest aannemen. Een essentieel punt daarbij was de opvatting van CPN-ers over de vraag of de CPN en zo ja op welke manier zij invloed wilde behouden op het gebeuren in sociale bewegingen.6 Duidelijk was, dat de mogelijkheden om comit‚'s als partij-politiek instrument te gebruiken groter waren dan in het geval van geregelder organisatievormen. In de personencomit‚'s kon door allerlei persoonlijke verbindingen met de CPN deze partij gedeeltelijk de lijn bepalen; bij verenigingen, waarvan het bestuur verantwoording moest afleggen aan een ledenvergadering die formeel het beleid van de organisatie bepaalde, was dat moeilijker. De voorstanders van Werklozen Belangen Verenigin- gen wilden een lossere band met de partij en ten opzichte van de vakbeweging, en demokratischer besluitvormingsstrukturen. We zagen dat hiervoor al. Vooralsnog bleven de belangenver- enigingen echter sterk onder invloed staan van de CPN. Hoe dat ging, werd door Harry Kuiper beschreven.7 De CPN besloot tot het organiseren van een massale bijeenkomst in het Congrescen- trum in Den Haag op 17 september 1977. De aktiekrant werklozen deelde mee, dat door "verscheidene ledenvergaderingen van Werklozen Belangen Verenigingen was besloten tot deelname aan deze CPN-manifestatie omdat op deze manifestatie eisen cen- traal stonden die direct voortkomen uit de belangenstrijd van de werklozen. Als een politieke partij zich demonstratief en daadwerkelijk inzet voor actiepunten van de Werklozen Belangen Organisaties, dan zullen we die demonstratie ook tot de onze maken en versterken". Het leek, alsof de WBV's vanuit een zelfstandige positie en een objectief oordeel tot deelname hadden besloten, in werkelijkheid werden aktivisten van WBV's die tevens lid waren van de CPN onder druk gezet. Voordat de demonstratie werd gehouden werden van de WBVA een paar aktieve CPN-ers, waaronder Harry Kuijper, op het district Amsterdam geroepen. Onderwerp: deelname WBVA aan demonstratie in Den Haag. Kuiper had bezwaren tav de voortgang van de eigen akti- viteiten. Antwoord CPN: natuurlijk zou de eigen WBV-vergade- ring beslissen, natuurlijk bleef de eigen zelfstandigheid gewaarborgd. Deelname zou natuurlijk onder eigen vlag plaats- vinden. De "lijn" werd: voorleggen ledenvergadering besluit tot deelname aan CPN-demonstratie. Het voorstel werd op de WBV vergadering door de CPN-bestuursleden verdedigd vanachter de tafel. Besloten werd tot deelname. Dit voorbeeld herhaalde zich in allerlei varianten in de geschiedenis. Kuijper voelde zich onprettig. "Het gaat mij ook en vooral om de positie waarin je zelf kwam te verkeren. Tov je eigen idee‰n en tov de mensen waar je dagelijks mee te maken had. Er was in organisa- torisch en ideologisch politiek opzicht een vermenging van de CPN en de WBV's". Inhoudelijk door een zware last te leggen op de werklozenbeweging qua eisen en politiek, middels vooraf bepaalde lijnen in de diskussies. Een zelfopgelegde discipli- ne, onderschikking aan de CPN-politiek deed de rest".8 De WSW De verschillende Werklozen Belangen Verenigingen gingen voort- varend van start. In een van de aktiekranten halverwege 1977 stonden 27 adressen van Belangen Verenigingen in het hele land.9 In de aktiekrant stonden verslagen van verschillende lokale akties, teveel om allemaal te behandelen. Ik noem enkele voorbeelden. De WBV-Hilversum werd opgericht op 20 oktober 1977 Ongeveer 80 werklozen gaven zich op als lid. In Hilversum begon men met een onderzoek naar berichten, dat een groot aantal werklozen bemiddeld werd naar de sociale werk- plaats. Bij de WBV kwamen meldingen binnen van werklozen, die een strafkorting opgelegd hadden gekregen omdat ze een "baan" op de sociale werkplaats weigerden vanuit de gedachte, dat dit geen passend werk was. Op de oprichtingsvergadering van 20 oktober werden in dit verband aktiepunten geformuleerd. Dit was een meer algemeen voorkomend probleem, ook in andere plaatsen. De overheid probeerde, stelde de aktiekrant werklo- zen, om het werkloosheidscijfer te drukken door in WSW-verband naast gehandicapten langdurig werklozen te plaatsen.10 Het ging daarbij om langdurig werklozen die "vanwege een min of meer bij henzelf gelegen factor niet of moeilijk plaatsbaar zijn in een normale dienstbetrekking". De aktiekrant konsta- teerde, dat ondernemers de sociale werkplaatsen gebruikten als goedkope produktie-eenheden terwijl tegelijkertijd hun eigen vestigingen werden gesloten en mensen met betaald werk op straat werden gezet. De ambtenaren van de sociale dienst en het arbeidsbureau beoordeelden, of iemand wel of niet bemid- delbaar was, of werken in WSW verband voor de betrokkenen passend was, en of bij weigering aan de betreffende persoon een korting moest worden opgelegd. De WBV's konstateerden, dat bij die beoordeling van de ambtenaren sprake was van wille- keur. Bij de ene werkloze werd het langdurig werkloos zijn wel beschouwd als een gevolg van in de persoon gelegen factoren, en bij een andere weer niet. De Belangen Verenigingen hebben veel beroepsprocedures gevoerd voor mensen die in dit verband een strafkorting kregen opgelegd en advies gegeven aan werklo- zen, over hoe ze zich moesten opstellen tegenover het arbeids- bureau en de uitkerende instanties. Het algemene advies was: niet meteen botweg weigeren want in principe kan werk in WSW verband passend zijn. Ga maar naar een WBV gaan om te bekij- ken, wat de beste argumenten zijn om niet in de WSW terecht te komen en toch je uitkering te behouden. Door de ruime formule- ring van het begrip passende arbeid en bv de ruime formulering van de doelgroep in de WSW waren de werklozen afhankelijk van de goede wil van een ambtenaar. Vaak was onduidelijk, wat nu precies de bedoeling was van een bepaald gesprek, en wat de ambtenaar met de werkloze wilde. Dit is een situatie die nog steeds bestaat. Werklozen groepen hebben nog steeds de functie dat ze samen met de werkloze die op het spreekuur komt vanuit een onafhankelijke positie helderheid proberen te scheppen in een onzekere situatie, waarin onduidelijk is wat je rechten en plichten zijn. werklozen onder druk werklozen werden in vele opzichten onder druk gezet. De Werk- lozen Belangen Vereniging Sneek kwam in aktie, toen bleek, dat het arbeidsbureau jongeren te werk stelde bij particuliere werkgevers, waarbij die werkgever geen loon betaalde. De WWV- uitkering van de jongeren liep door, hetgeen alleen maar voordelen opleverde voor de werkgever en niet voor de jongere, die de status van werkloze bleef behouden. De Werklozen Belan- gen Vereniging schreef een open brief aan de sociale dienst, dat deze instantie evenals het arbeidsbureau in dezen buiten de wettelijke bepalingen om handelde. De directie van de sociale dienst moest dit na enig heen en weer gepraat toege- ven. In Den Haag werden in het kader van een experiment 30 langdu- rig werklozen neergezet op zgn "arbeidsintensieve werkobjec- ten". Men deed het voorkomen, alsof het hierbij ging om licht plantsoenen werk bij de gemeente tegen betaling van loon. De betrokkenen werden onder druk gezet met de dreiging van een strafkorting, ook al lag het werk in veel gevallen niet in de lijn van hun vorige beroep. De langdurig werkloze jongeren werden uiteindelijk doorgestuurd naar een particuliere onder- nemer, het ingenieursbureau "Oranjewoud", die een onderaanne- mer was van de Heidemaatschappij. De werklozen moesten geheel in de stijl van de vooroorlogse werkverschaffing zwaar werk verrichten zoals het verplaatsen van puin en grond zonder de hulp van machines. Het ingenieursbureau betaalde in eerste instantie geen loon uit, maar "voorschotten" die later met een eventueel te betalen loon verrekend zouden worden. De directie van "Oranjewoud" verklaarde zich bereid tot overleg met de WBV-Den Haag. Daarbij kwamen eisen voor verbetering van de werkomstandigheden en verbetering van de loonbetaling ter sprake. Hoe het allemaal is afgelopen vermeld de aktiekrant werklozen niet. functies advieswerk In Delft voerde de sociale dienst een zeer streng beleid. In de eerste helft van 1977 werden 80 werklozen gekonfronteerd met een verlaging of stopzetting van hun uitkering. Dit waren alleen degenen, waarbij dat gebeurde op aanraden van het arbeidsbureau. Daarnaast werden op initiatief van de sociale dienst zelf nog eens vele uitkeringen verlaagd. De WBV kwam hiertegen in aktie door in augustus 1977 een piket-line voor het stadhuis van Delft te houden, waarbij tegen de gang van zaken geprotesteerd werd. Ook werden gesprekken gevoerd met een delegatie van de gemeente. Daarnaast verzorgde de WBV de beroepsprocedures voor velen, die gekort werden. De directeur van de sociale dienst moest later toegeven, dat dankzij de akties van de WBV veel uitkeringsgerechtigden in hoger beroep gelijk kregen.11 In Utrecht voerde de WBV aktie voor 16 buitenlandse werknemers die door het bedrijf SMDK op straat waren gezet. De werknemers werden ontslagen, toen ze weigerden, een loon te accepteren dat enkele honderden guldens onder hun oude loon lag. Zij werden vervolgens van een WW-uitkering uitgesloten.12 Het advieswerk van de WBV's had dus duidelijk als functie, duidelijkheid te scheppen in voor werklozen onzekere situa- ties, bij het bestrijden van ambtelijke willekeur en het tegengaan van strafkortingen. Daarnaast bleek het advieswerk nog andere functies te hebben. Uit een verslag van de aktivi- teiten van de WBV Alkmaar bleek, welke. Vooral de meest moei- lijke gevallen bleken bij de WBV om hulp te vragen. Deze mensen waren vaak al het hele rijtje van hulpverleningsinstel- lingen langs geweest, zoals de vakbond, de sociale dienst, een sociaal raadsman, maatschappelijk werk, etc. De WBV Alkmaar concludeerde, dat bij mensen met grote moeilijkheden deze instellingen vaak faalden, omdat onvoldoende krachtig werd volgehouden voor deze mensen op te komen. Een van de grote problemen bij deze categorie was vaak, dat ze geen of nauwe- lijks inkomsten hadden. Dit versterkte de andere problemen. De ervaring wan de WBV Alkmaar was, dat voor veel van deze mensen toch nog een uitkering kon worden geregeld, en dat er ook in andere opzichten het een en ander te doen viel. Met de sociale dienst bleek overleg over moeilijke problemen goed mogelijk, maar met het GAK en de bedrijfsverenigingen lag dat anders. Met die instellingen kon men moeilijk tot oplossingen komen. Lokale akties in Amsterdam Op initiatief van de WBVA werden in de laatste week van augus- tus 1977 open lucht bijeenkomsten gehouden in de Oosterpark- buurt, waarbij de leefbaarheid van de buurt centraal stond. De eerste bijeenkomst werd gehouden op het Iepenplein. Daar werd de noodzaak van stadsvernieuwing, en het tegengaan van werk- loosheid aan de orde gesteld. De open lucht bijeenkomsten werden gehouden in samenwerking met het Zomerstraattheater en kwamen tot stand met behulp van films, muziek en dia's over de buurt. Behalve op het Iepenplein werden dergelijke bijeenkom- sten ook gehouden in de Swammerdamstraat, het Kastanjeplein en op het Boerhaaveplein.13 Het trefcentrum van de WBVA was nog steeds geopend van 10.00 uur tot 17.00 uur. Het centrum had in deze tijd voor de hele week een programma. Maandagmiddag was er steeds een gesprek over uitkeringen, over hoe zitten de wetten en regels in elkaar. Om half drie was er dan een gespreksgroep die zich bezig hield met de werkloosheid in het onderwijs; dinsdagmid- dag om 2 uur was er een discussiebijeenkomst over het werkge- legenheidsbeleid, over werkloosheid onder vrouwen, over de geschiedenis van de werklozenbeweging en over actuele onder- werpen. s' Woensdags was er om 2 uur een medewerkersoverleg, waar de algemene gang van zaken op het trefcentrum werd door- gesproken en nieuwe idee‰n werden uitgewerkt. Donderdagmiddag was de creativiteitsmiddag; "een doemiddag voor handige en andere mensen". Het schilderen van doeken, maken van decors, etc. Om 2 uur kwam de documentatiegroep bijeen. Er werd veel geschreven over werkloosheid in tijdschriften en nota's. De groep probeerde door middel van kranteknipsels een eigen documentatie bij te houden. Vrijdagochtend om 10 uur vergader- de het Comit‚ Werkloze Vrouwen; daar werd een brochure over de werkloosheid van vrouwen gemaakt en werden acties besproken tegen de discriminatie van vrouwen bij uitkeringen. Vrijdag- middag om 14.30 uur was er sporten in de oude RAI. Zaalvoet- bal, vollybal, badminton. De WBVA organiseerde samen met de Nederlandse Vrouwenbeweging een bijeenkomst over "vrouwen en werkgelegenheid" op 23-11- 1977.14 Namens de Nederlandse Vrouwen Beweging sprak Elli Izeboud en namens de WBVA sprak Ludwine de Wael. De spreek- sters protesteerden opnieuw tegen de discriminatie in de werkloosheidswetten, waarbij het van het inkomen van de man afhing wat de rechten waren van een vrouw op een WWV- of RWW uitkering. Men konstateerde, dat in veel beroepen waarin vooral vrouwen werkten, zoals werksters en thuisarbeid, er beperkingen waren in het recht op een WW-uitkering. In deze tijd speelde ook de kwestie van het ontslag van schoonmaak- sters die in dienst waren van het gemeentelijk schoonmaakbe- drijf WSBZ. Het werk van dit bedrijf wilde de gemeente uitbe- steden aan een particulier uitzendbureau. De 1100 schoonmaak- sters zouden daarbij op straat staan. Een vertegenwoordigster van het actiecomit‚ WSBZ, Jannie Braak, legde uit, waarom de vrouwen niet bij een uitzendbureau wilden gaan werken onder slechte voorwaarden, waarbij ze afhankelijk zouden worden van de luimen van een koppelbaas. Maar er kwamen ook andere actue- le kwesties aan de orde. Rie Stengewis sprak over de arbeids- plaatsen, die op dat moment bij amsterdamse scheepswerven op de tocht stonden. Een andere vrouw vertelde, waarom ze volgens de bedrijfsvereniging niet in aanmerking kwam voor een WW- uitkering, omdat ze aangeboden werk van haar werkgever zou hebben geweigerd. De werktijden van het nieuwe werk waren echter niet te combineren met de opvoeding van de kinderen, en daarom was de vrouw niet op het aanbod ingegaan. Dankzij een aktie van de WBVA kreeg de vrouw alsnog een WW-uitkering. Een centrale eis van de manifestatie in het trefcentrum in de Lutmastraat was dan ook: "werk, dat ook past bij de gezinsom- standigheden".15 Na de pauze was er een optreden van het Nederlandse Vrouwen Cabaret uit Utrecht dat een satirisch programma bracht geti- teld "Terug naar het gezin". protesten vlak voor het tot stand komen van de regering van Agt demon- streerden velen al tegen de bezuinigingsplannen die op stapel leken te staan. De protesten van leraren en onderwijzers trokken duizenden mensen. Werkers bij de Hoogovens, de scheepsbouw en de KSH verweerden zich tegen de sluiting van hun bedrijven en op 1 oktober 1977 was er een aktiedag van schoolverlaters.16 In de aktiekrant werklozen werd nog eens gewezen op de gevol- gen van het beleid, dat de overheid voerde. Gekonkludeerd werd, dat in 1977 een kwart van alle werknemers met werkloos- heid te maken kreeg. Er was een stijgend aantal jongeren in de WAO, die de "slijtageslag" in de produktie illustreerde. "Het is alsof er een oorlog woedt in de produktie". De krant kon- stateerde, dat werknemers dagelijks protesteerden tegen de sluiting van hun bedrijven. "Dagelijks worden mensen aan de kant geschoven als baaltjes meel". Tegelijkertijd kregen de grote concerns miljarden toegeschoven van de regering. "Hoe we ook mogen denken over een uitweg uit de crisis en de werkloos- heid, er kan geen oplossing zijn die doorgaat met het blinde- lings overhevelen van nog meer miljarden naar de banken, de grote concerns en fabrikanten van neutronenbommen. Daarna werd in de krant aangetoond, dat de winsten van de dertig grootste nederlandse ondernemingen sterk toenamen, en dat tegelijker- tijd het aantal arbeidsplaatsen bij die ondernemingen dras- tisch terugliep. Een bewijs voor de stelling, dat meer winst niet tot meer werk leidde. De gang van zaken maakte volgens de aktiekrant de verdediging van de rechten van werklozen meer dan ooit noodzakelijk. Weer werden de eisen herhaald: "geen werklozen naar de bijstand" en "verlenging van de WWV-uitke- ringen". De Werklozen Belangen verenigingen gingen in verschillende akties deze eis weer oppakken. De WBV's van Den Bosch, Eindho- ven en Tilburg voerden een kaarten actie, en de WBVA organi- seerde op 20-12-1977 een demonstratieve hoorzitting om de eis: "verlenging van de WWV" weer in het hele land als "harde actie-eis" naar voren te brengen. De hoorzitting van de WBVA werd ook bijgewoond door vertegenwoordigers van vakbonden en politieke partijen in de gemeenteraad. De Amsterdamse afdelin- gen van de Bouwbond NVV en de Onderwijzersbond ABOP-NVV werk- ten mee aan de hoorzitting. De voorzitters van deze beide afdelingen brachten naar voren, dat de eis "recht op werk" met kracht gesteld moest worden, en dat voor degenen, die dat niet hadden de eis "verlenging van de WWV-uitkeringen" terecht was. Bert Holvast bracht namens de WBVA naast de aktie voor de verlenging van de WWV als actiepunt naar voren, dat er geen sprake mocht zijn van de afschaffing van de aparte vergoeding voor huurkosten die de werkloze in de bijstand op dat moment ontving. De regering had een voorstel gelanceerd om een ver- goeding voor hoge huren in een vast bedrag in de bijstands uitkering te stoppen, ongeacht de werkelijke huur die iemand moest betalen. Voor een beperkte groep werklozen zou dit een achteruitgang in inkomen en soms zelfs een gedwongen verhui- zing naar een goedkopere woning kunnen betekenen. Dat laatste werd door de regering erkend, maar men vond een dergelijke verhuizing wel toelaatbaar. De gemeenteraad van Amsterdam deed op aandringen van de WBVA de toezegging, dat ze nooit aan een dergelijke gedwongen verhuizing zou meewerken. Uiteindelijk zou de aparte vergoeding voor de huur uit de bijstand verdwij- nen; daarvoor in de plaats kwam een inkomensafhankelijke huursubsidie. Op de vergadering ontspon zich een diskussie over het gemeen- tebeleid met Klaas Veldman, gemeenteraadslid voor de Partij van de Arbeid. De gemeenteraad had pogingen gedaan, de uitke- ringen op een hoger niveau vast te stellen dan de regering wilde, maar dit raadsbesluit was door het rijk geschorst en sindsdien waren er door de Partij van de Arbeid geen nieuwe stappen ondernomen. De aanwezigen wilden, dat de PvdA dat wel zou doen. Vooral D'66 spreker ten Have (nu wethouder van Amsterdam) moest het echter ontgelden. Onder afkeurend boe- geroep van het publiek deelde deze mee, dat D'66 tegen een verlenging van de WWV-uitkeringstermijn was, en dat D'66 een gedwongen verhuizing in verband met een hoge huur niet onrede- lijk vond. Over deze bijeenkomst van de WBVA hingen de dreigende bezuini- gingen van het nieuwe kabinet van Agt- Wiegel, dat net enkele dagen voor de bijeenkomst was be‰digd. De WBVA kondigde aan, in januari een overleg op gang te zullen brengen tussen alle groepen die met uitkeringen te maken hadden, werklozen, WAO- ers, bejaarden en hun organisaties, om te bespreken hoe de dreigende verslechteringen konden worden tegen gehouden.